จิ้งหรีดทองดำ

    จิ้งหรีดทองดำ ขนาดโตสุดประมาณนิ้วก้อย(ลำตัวกว้างประมาณ 0.7 ซม. ยาวประมาณ 3 ซม.) โดยทั่วไปมี 3 สี ได้แก่ สีดำ สีทอง และสีอำพัน ลักษณะที่เด่นชัดจะมีจุดเหลืองที่โคนปีก 2 จุด สามารถพบเห็นได้ทั่วไปตามทุ่งหญ้า รอยแยกของดิน รูเก่าของสัตว์ชนิดอื่น อีกทั้งยังสามารถขุดรูได้เองอีกด้วย ตัวผู้มีนิสัยดุมักกัดต่อสู้กันและร้องเสียงดัง ทำให้สามารถพบเห็นได้ง่าย การเลี้ยงก็ไม่ยุ่งยาก ไข่ดก ขยายพันธุ์ได้เร็ว รสชาติอร่อย น้ำหนักต่อตัวก็ดี จึงทำให้จิ้งหรีดทองดำเป็นพันธุ์ที่มีผู้นิยมเลี้ยงในลักษณะเชิงการค้าก่อนพันธุ์อื่น ๆ และเลี้ยงกันอย่างแพร่หลายมากที่สุด

จิ้งหรีดทองแดง

    จิ้งหรีดทองแดง มีสีน้ำตาล เพศผู้จะมีสีเข้มกว่าเพศเมีย ส่วนหัวเหนือขอบตารวมด้านบนแต่ละด้านมีแถบสีเหลือง มองดูคล้ายหมวกแก๊ป มีความว่องไวมาก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีชื่อเรียกกันต่าง ๆ เช่น จินาย อิเจ๊ก จิ้งหรีดม้า เป็นต้น

จิ้งหรีดเล็ก หรือจิ้งหรีดพันธุ์เกษตร

    จิ้งหรีดเล็กมีขนาดเล็กสุด มีสีน้ำตาล บางแห่งเรียกว่า "จิลอ หรือจิล่อ หรือจิ้งหรีดผี" จิ้งหรีดเล็กมีลักษณะคล้ายจิ้งหรีดพันธุ์ทองแดง แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก จิ้งหรีดเล็กเลี้ยงง่ายและโตเร็วกว่าจิ้งหรีดพันธุ์อื่น นับจากวันแรกที่ตัวอ่อนฟักออกจากไข่ ใช้เวลาเลี้ยงประมาณ 2 เดือน จิ้งหรีดก็จะโตเป็นตัวเต็มวัย ออกไข่ และสามารถจับขายได้แล้ว รสชาติอร่อยไม่แพ้พันธุ์อื่น ๆ ด้วยข้อดีดังกล่าวจึงทำให้ชาวบ้านเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "จิ้งหรีดพันธุ์เกษตร" จิ้งหรีดพันธุ์เกษตรพึ่งมาได้รับความนิยมในช่วงหลัง(ปลายปี พ.ศ. 2547 ที่จังหวัดขอนแก่น) เนื่องจากมีข้อเสียในเรื่องของน้ำหนักตัวซึ่งนับว่าต่างจากพันธุ์ทองดำและทองแดงมาก การศึกษาและทดลองเลี้ยงจึงได้เกิดขึ้นหลังจากที่ได้มีการทดลองเลี้ยงพันธุ์อื่น ๆ ไปก่อนแล้วนั่นเอง

จิ้งหรีดเล็ก

    ถึงแม้ว่าจิ้งหรีดพันธุ์เกษตรพึ่งจะมาได้รับความนิยมในช่วงหลังก็ตาม แต่ก็มีความโดดเด่นในเรื่องราคา ซึ่งราคาต่อกิโลกรัมของจิ้งหรีดพันธุ์เกษตรนั้น นับว่าแพงกว่าจิ้งหรีดพันธุ์อื่น ๆ ในเวลานี้(วันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2548) ประกอบกับระยะเวลาในการเลี้ยงที่สั้น( 2 เดือน) ก็สามารถเก็บผลผลิตได้แล้ว ทำให้กระแสความนิยมในจิ้งหรีดพันธุ์เกษตรเริ่มทวีคุณมากขึ้น และมีท่าทีว่าจะเทียบชั้นกับจิ้งหรีดรุ่นพี่อย่างทองแดงและทองดำได้ไม่ยากนัก เผลอ ๆ มีแซงทางโค้งเบียดเอารุ่นพี่ตกถนนสายจิ้งหรีดไปก็อาจเป็นไปได้ อันนี้ก็ต้องคอยติดตามกันต่อไป

จิ้งโกร่ง

    จิ้งโกร่งเป็นจิ้งหรีดขนาดใหญ่ สีน้ำตาล ขนาดโตสุดประมาณนิ้วหัวแม่มือ(ลำตัวกว้างประมาณ 1 ซม. ยาวประมาณ 3.5 ซม.) ชอบอาศัยอยู่ในรูลึก(ประมาณ 1 ฟุต) โดยจะขุดดินทำรูได้เอง มีพฤติกรรมชอบกระโดด อพยพย้ายที่อยู่ ชาวอีสานมักเรียกว่า "จิโปม" จิ้งโกร่งเป็นจิ้งหรีดที่เลี้ยงยาก จึงไม่นิยมเลี้ยงในลักษณะเชิงการค้า จะมีก็แต่เลี้ยงดูเล่นและเพื่อการอนุรักษ์สายพันธุ์

หมายเหตุ : ลูกของจิ้งหรีดพันธุ์ต่างๆ ที่ยังไม่มีปีกหรือปีกยังไม่ยาวเต็มที่(ระยะใส่เสื้อกั๊ก) ชาวอีสานมักเรียกว่า "จิโหลน"