1. ตลาดท้องถิ่น
1.1 ตลาดในพื้นที่บ้านใกล้เรือนเคียง(หรือตลาดชาวบ้าน) ผู้เลี้ยงและผู้บริโภคจะซื้อขายกันโดยตรงที่บ่อเลี้ยง ปริมาณในการซื้อขายกันในแต่ละครั้งมักเริ่มตั้งแต่คนละ 1 ขีด 2 ขีด บางทีอาจถึง 1 กิโลกรัม หรือมากกว่านั้น การบริโภคเป็นไปได้ทั้งภายในครอบครัว หรือเพื่อสังสรรค์กับเพื่อนบ้าน ถึงแม้ปริมาณในการซื้อขายอาจไม่สูงมาก แต่ก็มักมีการซื้อขายกันอยู่เป็นประจำประกอบกับจำนวนผู้ซื้อหลายราย รวมกันแล้วก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว
1.2 ตลาดของฝาก บ่อยครั้งที่พบเห็นในพื้นที่ที่มีการเลี้ยงจิ้งหรีด มักจะมีลูกหลานที่ไปทำงานต่างจังหวัดหรือกรุงเทพมหานคร เมื่อกลับมาเยี่ยมบ้าน ขากลับพวกเขาเหล่านั้นมักจะซื้อจิ้งหรีดคั่วหรือยังไม่คั่วก็แล้วแต่ นำติดตัวกลับไปที่บ้านพักหรือที่ทำงาน บ้างก็นำกลับไปกินเอง บ้างก็ซื้อเป็นของฝาก ปริมาณความต้องการมักจะสูง บางครั้งผู้เลี้ยงมีน้อย ไม่เพียงพอกับความต้องการของลูกค้าก็มี
1.3 ตลาดรวมท้องถิ่น ในพื้นที่นั้น ๆ มักมีแม่ค้าทำหน้าที่จัดซื้อรวบรวมจิ้งหรีดในแต่ละวัน เพื่อทำการแปรรูปแล้วนำไปขายปลีกเองในเมืองหรือส่งให้แม่ค้าขายปลีกในเมืองอีกทอดหนึ่ง หรืออาจจะไม่แปรรูปเมื่อรวบรวมจิ้งหรีดได้แล้วก็จัดส่งให้แม่ค้าขายปลีกในเมืองทำการแปรรูปเอง ตลาดในกลุ่มนี้บางครั้งรวบรวมได้ไม่เพียงพอตามความต้องการ เนื่องจากบางครั้งตลาดในข้อ 1.1และ 1.2 มีมาก มีการซื้อตัดหน้าไปก่อนแล้วก็มี โดยเฉพาะในช่วงวันหยุดหรือเทศกาลต่าง ๆ
2. ตลาดกลาง
ตลาดกลางเป็นตลาดที่รับซื้ออยู่ในตัวเมืองหรือแหล่งชุมชนใหญ่ ๆ หรือบางแห่งผู้รวบรวมอาจเป็นตัวแทนกลุ่มผู้เพาะเลี้ยงจิ้งหรีดจังหวัดต่าง ๆ เมื่อทำการรวบรวมจิ้งหรีดได้เยอะ ๆ และครบตามจำนวนแล้วก็มักนำส่งไปตามแหล่งชุมชนที่ใหญ่กว่า เช่น กรุงเทพมหานคร หรือส่งเข้าโรงงานแมลงอัดกระป๋อง
3. ตลาดเชิงอุตสาหกรรม
จะมีการรับซื้อทั้งจากเกษตรกรโดยตรงหรือรับซื้อจากตลาดกลางก็ได้ เช่น สถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรสกลนคร สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล จังหวัดสกลนคร จะรับซื้อจิ้งหรีดสด(จิ้งหรีดมีชีวิต) สำหรับทำจิ้งหรีดอัดกระป๋อง เพื่อจำหน่ายทั้งในและต่างประเทศ
|
|
การตลาดในการเลี้ยงจิ้งหรีดนั้น โดยเฉพาะตลาดในข้อ 1.1 และ 1.2 หากมีการส่งเสริมแนะนำการบริโภคที่ถูกต้องและมีความหลากหลายแล้ว ตลาดแห่งนี้จะเป็นแหล่งรองรับและตอบสนองของผู้เลี้ยงจิ้งหรีดได้อีกยาวนาน ไม่มีวันสิ้นสุด
